ยิ่งเจอวิกฤติ ยิ่งต้องเร่งสร้างแหล่งอาหาร

ที่ทุกคนบอกว่าประเทศเราเจอวิกฤติ แต่เราเลือกเวลานี้ สร้างแหล่งอาหาร ปรุงดินด้วยการห่มดิน แห้งชาม น้ำชามทิ้งไว้ก่อน เพื่อเตรียมลงกล้าไม้ ที่เราเรียกกันตามคำครูบอกว่า 4 พอ คือ
1. พอกิน คือปลูกทุกอย่างที่กินได้
2. พอที่สอง พอใช้ปลูกไม้ใช้สอยตั้งแต่ใช้เป็นอาหารเช่นข้าว มัน ผลไม้ ฯลฯ ใช้เป็นเครื่องดื่มเช่นน้ำใบเตย น้ำกระเจี๊ยบ น้ำอัญชัญ น้ำมะม่วงฯลฯ ใช้เป็นขนมเช่นข้าวเหนียว ทำขนมข้าวเม่า ข้าวเหนียวเปียก เผือก มัน ทำบวชเผือดบวชมัน ฯลฯ ใช้เป็นยา เช่นสมันไพรต่างๆ เช่นฟ้าทะลายโจร ขิง ขมิ้น ตะไคร้ฯลฯ ใช้เป็นของใช้ในครัวเรือนเช่น น้ำผลไม้รสเปรียวมาหมัก แล้วไปทำเป็นน้ำยาอเนกประสงค์ตั้งแต่ถูบ้าน ล้างจาน ซักผ้าฯลฯ ใช้กับร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่น ปลูกมะกรูดไว้สระผม มะขามไว้อาบน้ำฯลฯ ใช้เป็นเชื้อเพลิง โดยการนพกิ่งก้านสาขาของไม้สูงมาเผาถ่านำไว้เป็นเชื้อเพลิงในครัวเรือน
3. พออยู่ ปลูกไม้สูง เมื่อโตเต็มที่เราก็จะได้ไม้มาปลูกสร้างเป็นที่อยู่อาศัย หรือแม่กระทั่งโรงเลี้ยงสัตว์ต่างๆ และพอสุดท้าย
4. พอร่มเย็น จะเกิดขึ้นเมื่อเราปลูกไม้ครบ 5 ระดับ คือ ไม้สูง ไม้เนื้อแข็งต่างๆ ที่เรานำไม้มาใช้สร้างบ้านเรือนเช่นประดู ยางนา มะค่าฯลฯ ไม้กลาง เช่นไม้ผลต่างๆเช่น มะม่วง ทุเรียน มะขาใมฯลฯ ไม้เตี้ย คือไม้ที่เราเก็บยอด มือเอื้อมถึง เช่นมะเขือ มะนาว ชะอมฯลฯ ไม้เลื้อย คลุมดิน เช่นฟักทอง แตงไทย ฯลฯ ไม้หัว หรือไม้ใต้ดิน เช่น มัน เผือก ขมิ้น ข่า ฯลฯ

เมื่อเราปลูกครบแล้ว ระบบนิเวศน์ก็จะตามมา ก็จะทำให้เกิดพอที่ 4 คือพอร่มเย็นคะ